کارِ ما نیست شناساییِ رازِ گُلِ سرخ

ساده باشیم چه در باجه ی یک بانک چه در زیرِ درخت.

کارِ ما نیست شناساییِ «رازِ» گُلِ سرخ،
کارِ ما شاید این است
که در «افسونِ» گُلِ سرخ شناور باشیم.
پشتِ دانایی اردو بزنیم.
دست در جذبه ی یک برگ بشوییم و سَرِ خوان برویم.
صبح ها وقتی خورشید، در می آید متولد بشویم.
هیجان ها را پرواز دهیم.
روی ادراکِ فضا، رنگ، صدا، پنجره، گُل، نم بزنیم.
آسمان را بنشانیم میانِ دو هجای «هستی».
ریه را از ابدیت پُر و خالی بکنیم.
بارِ دانش را از دوشِ پرستو به زمین بگذاریم.
نام را باز ستانیم از ابر،
از چنار، از پشه، از تابستان.
روی پای تَرِ باران به بلندیِ محبت برویم.
در به روی بشر و نور و گیاه و حشره باز کنیم.

کارِ ما شاید این است
که میانِ گُلِ نیلوفر و قرن
پیِ آوازِ حقیقت بدویم.

                                                                                 سهراب سپهری

/ 1 نظر / 4 بازدید
همکار

و فی الارض آیات للموقنین افلا تبصرون و بهتر بگم رحم الله من علم من این فی این الی این