يورا بيلمز يوللار مني

۱۳۸٢/۱۱/٢۳
عشق اوستادی! ميرزاده عشقی

سئومه يين شرطی فقط ناله و فرياد دئيل!

کيم شيرين جانينی قيمازسا او فرهاد دئيل!

اولماسا دهريده رسوای اگر بير عاشيق؛

اونا عاشيق دئمه. بوفنيده اوستاد دئيل!

سندن؛ای مجلس ملی؛من ای آزاد وطن!

نه يازيم؟ چونکی اليمده قلم آزاد دئیل!

نامزد ايسته سه لر مندن اگر مجلس اوچون؛

دئيه رم؛سئچمه يين اول شخصی کی؛شداد دئيل!

بونجا ناحق سوزو فرعون يقين سويله مه ميش؛

هامی چنگيزی اونوتموش کی؛ اوجلاد دئيل!

سن بو ظلمون وطنی مملکتی ويران ائت؛

ای خدا؛باخماکی؛بير گوشه سی آباد دئيل!

باش توتارسا بو اصول ايله اگر جمهوری؛

هئچ بيرآزاده بوگون خصم استبداد دئيل.


خالق شاعری ممد آراز: من آراز شاعری يم

چوخ يازيرسان آرازدان
نه بيليم گاهدان قوزو؛
گاهدان آصلان آرازدان
نئيله ييم؛من نئيله ييم
ساحلينده کولک لر
گزمه ييب منيم قدر
سولاريندا اوردک لر
اوزمه ييب منيم قدر
گوندوزلر آينام اولوب
گئجه لر لايلام اولوب
قاميشندان کسيليب
منيم آلديغيم توتک
من اوندان سو ايچميشم
آنامدان سود امن تک
سودان چيخان بير باليق تک
اوله رم من آراز سيز
تايی ايتميش جيران ثک
مه له رم من آراز سيز
او منيم مرکبيم
من اونون قلمی يم
او منيم تئللی سازيم
من اونون ديغمی يم
يوخ آراز دئيه نده من
يالنيز چای دوشونمورم
او تاريخ دير؛باخيرام
آعلا يير دا گولور ده
آوئستا نين گونودن
بولانيقدير هله ده
گوزلر يمی ميکروسکوپ
ائيله ييب هر داملايا
من باخماق ايسثه ييرم...
من يانان تاريخيمی
اوخوماق ايسته ييرم...
يوخ؛آراز دئيه نده من
يالنيز چای دوشونمورم!
منيم تک باخسان اونا؛
دئمزسن آدی سودور
او بير گلين هورو يودور
او بير اوشاق يوخوسودور
او قير آتين يالمانی
بوز آتين ترليگی دير...
او بو گون موغانيما
اوزانان ياشيل قولوم؛
باعيما آغ کمه ريم؛
داغيما ايشيق يولوم....




از سهراب سپهری


نام مجموعه : مرگ رنگ

نام شعر : دلسرد


قصه ام ديگر زنگار گرفت:
با نفس هاي شبم پيوندي است.
پرتويي لغزد اگر بر لب او،
گويدم دل : هوس لبخندي است.

خيره چشمانش با من گويد:
كو چراغي كه فروزد دل ما؟
هر كه افسرد به جان ، با من گفت:
آتشي كو كه بسوزد دل ما؟

خشت مي افتد از اين ديوار.
رنج بيهوده نگهبانش برد.
دست بايد نرود سوي كلنگ،
سيل اگر آمد آسانش برد.

باد نمناك زمان مي گذرد،
رنگ مي ريزد از پيكر ما.
خانه را نقش فساد است به سقف،
سرنگون خواهد شد بر سر ما.

گاه مي لرزد باروي سكوت:
غول ها سر به زمين مي سايند.
پاي در پيش مبادا بنهيد،
چشم ها در ره شب مي پايند!

تكيه گاهم اگر امشب لرزيد،
بايدم دست به ديوار گرفت.
با نفس هاي شبم پيوندي است:
قصه ام ديگر زنگار گرفت.




دومان

[ خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]